از شکمی که گرسنه هست نمیترسم؛ اما از چشم و دلی که گرسنه هست

شدیدا ترس دارم...

خدایا تو می دانی آنچه من نمی دانم ....

در دانستن تو آرامشیست ...

و در ندانستن من تلاطمها ...
                                         تو خود با آرامشت...

 تلاطمم را آرام ساز...!

اصغر فرهادی و شاهکاری به نام

                          " جدایی نادر از سیمین "

باعث شد ایرانیها دوباره غرور و افتخار رو حس کنند...

سپاس از اصغر فرهادی عزیز و تمام عوامل این فیلم که نام ایران رو دوباره زنده کردید...

قرنهاست
جستجوگر آدم هستم...
تا لذت خوردن یک سیب سرخ را با او تجربه کنم
قرنهاست ...!
مشکل از من نیست
... ... نه من....
نه سیب سرخ
نه شیطان
تو نایاب شدی آدم.

من چقدر دلتنگم

و چقدر تشنه ی لبخند کسی

که باران را می شناسد

و دریا را می فهمد

و می داند

......سنگ ، سنگ است

و نباید پرتاب کرد.

زمین در انتظار تولد یک برگ ...

من در حال شمارش معکوس

صفر همیشه پایان نیست ...

گاه آغاز پرواز است ..

ببین که من چگونه به دنیا می آیم

از ابتدای ِ جسم

ببین که من چگونه زمان را –

                که خطی محدود است

در چشمهایم وسعت می دهم

ببین که من چگونه خانه های پوسیده ی ِ تکرار را

پشت ِ سر می گذارم

و به اَصلی ، واصِل می شوم

که در انتهای صمیمیت ِ پرواز قرار دارد

*

هوا ، هوا ، هوای تازه

که پیله های ِ ملامت را

                به خود جذب می کند

و زیر ِ تاجهای کاغذی خورشید

و جشن ِ بادکنک ها

پروانه ی  ِ نازا را بارور می سازد

ببین که من چگونه مُشوش

به یگانه ترین پنجره ی ِ انتها ، چشم می دوزم

و بیدار می مانم که میوه ها برسند

و کوک ِ ساعتها برسند

و زنگ ِ در به صدا در آید

شاید تقاطع ِ دو خط

یا مُبادله ی ِ یک نگاه

به آن نقطه رسیده باشد

آن نقطه ای که من ، میان ِ کوچه های شَبدَر ِ وحشی

آواز ِ ناتمام ِ تو را کشف می کنم

و برگهای سستی ِ انگشتانم را

به شاخه های تَناورت پیوند می زنم

که سبز ِ سخت شَوَم

درخت شوم .

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم

                                       انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا

                                         دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم

چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست

                                          تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم

در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین

                                          من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم

نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت

                                          هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم

بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست

                                             در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم

یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت

                                             هر چند اندک باشد آن را با تو قسمت میکنم

خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش

                                            دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت میکنم

دوست دارم چون دلمو نمی شکنی تو

بیشتر از خودم فکر منی تو

دوست دارم چون همیشه کنارمی تو

خسته که باشم بی قرارمی تو



به خاطر دلت که دریاس

چشایی که تموم دنیاس

همیشه از خودت گذشتی

به خاطر همین که هستی دوست دارم

دوست دارم

تو واسه من نفسی

           نیست مثه تو کسی

                یه ستاره روی زمینی

                      تو پاک و مهربونی

                             تو قدرمو می دونی

                                     توی دنیا بهترینی


دوست دارم چون که تکیه گاهمی تو

تو گریه هام همیشه پناهمی تو

آی دوست دارم چون تو شبا ستارمی تو

همه می گن نیمه ی گمشدمی تو